FootKnowledge

Hindi ako karapat dapat sa inyo

Hindi ako kasing lakas ng inaakala ninyo

Suko na ako. Suko na. Ayaw ko nang mabuhay pagod na ako.

Pagod na ako. 

Pagod na pagod na ako. Paano ako magpoprovide kung pagod na ako.

Paano makahanap ng mas maayos na career kung pagod na ako.

Paano makahanap ng Mas malaking sweldo kung pagod na ako.

Paano maging mas malaya sa gastusin kung pagod na ako.

Inaaliw ko na lang ang problema ko sa pamamagitan ng paglilibang.

Nililibang ko na lang ang sarili ko.

Sa pagdadasal nalilibang ako.

Sa paglalaro sa kompyuter nalilibang ako.

Sa pag lalaro ng cards lalo na sa pagsosort nito nalilibang ako.

Samahan ninyo naman ako, samahan ninyo ako sa paglilibang.

Gusto ko pa lumaban hanggat kaya ko.

Lalaban ako para sa asawa ko.

Lalaban ako para sa mga anak ko.

Gusto ko pa.

Gusto ko pa.

Gusto ko pa lumaban.

Pero pahingi ng tulong. Kaunting tulong.

Kaunting liwanag.

Kaunti lang

Kaunti.

Galing dito ang larawan

Eyrpleyn

    

Kahit ilang beses na akong nakasakay sa isang eroplano, di ko pa rin maiwasang mamangha sa taglay na kagalingan nito. Bilib rin naman ako sa mga nakaisip kung paano ito lilipad. At dahil sa eroplano ay mararating mo na ang iba't ibang lugar sa maiksing panahon lamang.

Pero ano nga ba ang karga ng isang eroplano? 

Karga ba nito ang tao na may gusto lamang puntahan na isang lugar na hindi niya pa napupuntahan? Isang taong gustong makita ang kagandahang tanglay ng mga pook na sa palabas niya lamang unang nakita. 

Karga ba nito ang tao na may kailangan gawin sa lugar na iyon alang-alang sa trabaho? Isang tao na itinalaga ng kumpanya para gawin ang nararapat niya tungkulin para sa kanila. 

Karga ba nito ang tao na may pangarap? Isang tao na kinailangan umalis para sa mas magandang buhay sa ibang bansa, dahil sa bansa niya ay wala na siyang pag-asa. 

Karga ba nito ang tao na gusto ng makita ang kanyang mga minamahal? Isang tao na nalayo dahil sa tawag ng responsibilidad upang mabuhay ang kanyang mga mahal sa buhay. 

Kung iisipin mo, ang simple lang. 

Pero mas malalim ang sinisimbolo ng isang eroplano. 

Dahil karga nito ang galak sa puso ng isang taong gustong mamangha. 

Dahil karga nito ang pagod ng  isang taong gusto lamang magawa ang kanyang tungkulin. 

Dahil karga nito ang kaba ng isang taong gustong sumubok na kung ano pa ang kakayanan niya. 

Dahil karga nito ang pangarap ng isang taong gusto pang mas bumuti ang kalagayan ng mga mahal niya sa buhay. 

Dahil karga nito ang mga luha at pighati ng isang taong nawawalay sa kanyang pamilya o sa mga malalapit sa kanya. 

Ambigat nga pala ng eroplano no? Ang galing lang talaga kung bakit siya nakakalipad. 

Galing Dito ang larawan

City Hall

 

Hassle ano? Pag naglakad ka ng mga papeles. Pag pumila ka para sa mga kailangan mong mga bagay para makumpleto ang dapat makumpleto.

Pero mas mahalaga ang mga pakiramdam at mga ala-ala sa loob ng iilang taong pagsasama. Maiksi pa lang naman kung tutuusin pero para sa aking damdamin ay madami ng nakaraang masarap sariwain.

Parang nasa isang perya kung ako ay tatanungin. Minsan nasa taas, minsan nasa baba. Minsan nasa kanan, minsan nasa kaliwa. Minsan nakakalula, madalas nakakatuwa. Minsan may iyak, madalas may ngiti sa mukha.

Parang gremlins na nga, kaunting dilig nadagdagan pa ng isa. Ang isa na mas nagbigay pa ng saya.  May hirap sa nadagdag pero mas marami ang sarap. Mas nakumpleto ang dati ay buo na. Mas natuto ang dating may alam na.

Parang telenobela ika nga nila. Pero hindi pa kasinghaba ng valiente o mara clara. Wala pa sa gitna kung ikukumpara sa iba. Pero sigurado ako na tuloy tuloy pa walang sawa. At ang pagmamahalan sigurado ako hinding hindi magsasawa.

Parang loko pero ito ay pagmamahalang tunay at totoo. Tingin ko panghabang buhay walang goyo. Basta ang ang totoo ang taon namin ay pito. At Para sa iyo ito mahal ko.

Elemenopi

 

   Sa gitna ng arawan mapapansin mo ang init ng sinag ng araw. Ang sinag na dumadampi sa bawat nilalang na andito sa daigdig. Ang sinag na nagbibigay buhay sa isang umaga na tumapos ng dilim. Ang sinag na magbibigay ng panimula sa panibagong yugto ng gawaing pangaraw-araw.

Mahigit ilang buwan o taon na ng huli akong sumulat. Marami namang pagkakataon na dapat mayroon akong nailathala, kaso mas pinili ko na lang itago sa aking pakiramdam at kaisipan ang aking nararamdaman. 

Marami naman inspirasyon o aral na makukuha sa paligid kung tutuusin. Pero sadyang mas inuna ko na lang siguro ang mga bagay na sa tingin ko ay mas importante.

Matagal rin kasi akong nawawala sa isang araw, kaya pag uwi inaatupag ko na lang kung ano ang mas importante. Kasama na doon ang pagpapahinga at kaunting pagaaruga sa mga taong mahalaga.

Minsan naisip ko kung nasa akin pa rin ba ang pagsusulat, O baka wala na rin talaga. Pero sa panahon ngayon parang mayroon pa, at sa pamamagitan nito tyaka ako naniwala.

Matumal ang trabaho sa mga oras na ito. Siguro sumakto lang na nasa ganito akong estado. Mahirap lang dahil malungkot pero, pero kahit papaano nagkaroon ako ng taimtim na oras para sa sarili ko.

Mabilis man ang ikot ng mundo, pero tiyak ko ngayon medyo bumagal ito. Marami nang oras para sa mga katulad nito, kaso pagkalipas ng ilang linggo balik na naman sa mundong magulo. Kailangan eh, para sa mga taong mahalaga sa buhay ko.

Mahalagang malaman ninyo na may saysay pa rin ang pagsusulat kong ito. Kasing halaga ng mga taong natutuwa o nagagalak sa mga nilalaman ng gawa ko.

Matagal na siguro ulit ang susunod. Pero mukhang malupit ang mga kabanatang dapat abangan. Dala lang siguro ng lungkot kaya ako gumawa ng isang paksa. Paksa na wala naman talagang laman kundi ang paghahalo lang ng kaalaman.

Magtatapos sa isang paalala, na ang bawat letra dito sa aking sulat ay nagmula sa ulirat ng taong di pa makalapat sa panahon ngayon ay nararapat.

Sugal

Matagal na ng ako ay huling sumulat sa blog na ito, pero nagkagana lang ng mapanood ko ang MTV ng isang bandang may dalawang tao na magkatunog ang pangalan. Simple lang naman ang tema nung pinanood ko, tungkol sa mga damdaming di nailabas at mga damdaming naramdaman man pero hindi naisiwalat.

Madalas kasi ang bawat isa eh takot sumugal, takot mapahiya, takot lumaban, at higit sa lahat takot masaktan. Kung sabagay, mahirap naman talaga dahil masakit ang maramdaman mo lahat yan sa isang bagsakan.

Madalas naman na nasa pareho kayong direksyon ng inyong nararamdaman sa isa't isa.  Pero nagiging kampante na lang kayo sa puntong hanggang magkaibigan na lang ang turingan ninyo at nakakalimutan na mas higit pa doon ang tunay na lukso ng mga puso ninyo.

Madalas na akala ng isa na wala naman talaga siyang pag-asa sa kanya. Na susubukan niya na lang humanap ng iba. pero bandang huli akala lang pala, kaya ayun nakahanap na pala  ng iba.

Madalas din na sinusubukan muna ang pagkakaibigan, kaso paano kung hanggang doon lang pala ang kayang ibigay ng kabila. Paano kung naghihintay lang pala yung isa na malaman niya rin na may lihim ka na pagtingin sa kanya? Paano pala kung huli na?

Madalas iniisip natin ang pagtingin sa atin ng madla. Mas mahalaga pa kung ano ang mga sasabihin nila imbes na gawin natin ang gusto nating gawin o ang gusto nating mangyari. Ang siste lumalabas lang na nagpapadikta tayo sa kanila.

Isa lang ang masasabi ko, ang pagibig parang sugal. Kapag hindi ka pumusta at lumaban kahit ano pang mangyari talo ka.

galing dito ang larawan

panuorin ang pagtingin by ben&ben

Kilala

   

   Dama niya, ang sarap ng haplos ng hangin habang nakikinig ng musikang nagagawa ng mga daliring pumipindot sa isang luma pero makabuluhang intrumento.

   Di mawari ni Robert na pagkatapos ng lahat ng nangyari sa buhay niya, mauuwi lang siyang magisa sa isang kwartong nakikisama sa lungkot niya.

   Dumaan ang mga panahon ng sarap, dumaan ang mga panahon ng hirap, ngunit sa bandang huli, tila ba'y hinarap nya lang ang lahat ng nagiisa at walang kasama.

   Dapat ba na mas nagtalaga siya ng kanyang mga kasama, o kahit man lamang ng isang matalik na kaibigan? O sadyang palamuti lamang sa buhay nya ang mga ito.

   Dumaan ang libo libong tao sa buhay niya pero ni isa, wala man lamang tumuring sa kanya bilang isang perlas na dapat pangalagaan, itago, at ingatan.

   Dapat ba na di siya nakisama sa lahat ng tao sa paligid niya at kumupkop na lang ng isang tao na papahalagahan siya. Na kahit di pagsisinta basta isang samahang di mauuwi sa wala.

   Dala ng kanyang pighati na sa kanyang pagiisa, ay wala pala talaga siya naging kaibigan, kundi mga kakilala at nakasama lamang.

galing dito ang larawan

YAMANG!

Ang pera nauubos pero ang yabang hindi.

Naniniwala ako sa katagang iyan, dahil alam ko naman na di ako mayaman, pero pagdating sa yabang tiyak ko lumalabas mayabang ako.

Naniniwala ako na pag tama ako at may pruweba ako, tama ako. Minsan sablay lang kasi mas tama sila kaya lumalabas mayabang ako.

Naniniwala ako na kahit anong gawin ko, basta sumablay ako mali ako. Normal naman yun sa lahat ng tao. Pero minsan lumalabas mayabang ako.

Naniniwala ako na mananatili akong palpak sa paningin nila. At kahit anong patunay na nahigitan ko na ang lahat ng mga dapat kong higitan ano man gawin ko ay kapalpakan. At pag may oras na kumontra ako, lumalabas mayabang ako.

Naniniwala ako na kahit nagkakamali ang mga nauna sa akin. At kahit anong pilit nila dati walang kumokontra. Ako pag kumontra ako magagalit sila kasi nga lumalabas mayabang ako.

Naniniwala ako na madalas nakakalimutan ko ang rumespeto pero di naman nawawala yun kaya nandun pa rin naman ang respeto ko gusto ko lang rin ng respeto sa ginagawa ko pero di pwede dahil lumalabas mayabang ako.

Naniniwala ako na tatanda rin ako kagaya nila pero dumaan rin sila sa kalagayan ko. Sana alam rin nila kung paano rin ang naramdaman nila noon dahil iniintindi ko rin naman ang kalagayan nila ngayon. Pero hindi  pwede yun dahil lumalabas mayabang ako.

Naniniwala ako mayabang ako at yun ang totoo.  Pero isipin nyo rin kung ano nga ba ang  pinagyayabang ko. Dahil kahit anong gawin ko lumalabas mayabang ako.

galing dito ang larawan.

Felix

  

  May nagtanong sa akin dati, bakit daw namin nilalagyan ng pangalan ang mga sasakyan namin. Simple lang naman ang sagot, yun ay dahil gusto namin bigyan ng kahalagahan ang isang bagay na gagamitin namin ng madalas at matagal.

  Kung tutuusin ang isang sasakyan ay walang emosyon, walang nararamdaman, at higit sa lahat walang sariling isip. Pero kahit isa siyang bagay o kagamitan lamang, tandaan mo na ang isang sasakyan ay isang bagay na may hawak ng buhay mo habang ginagamit mo.

  Naalala ko nga yung anime na One Piece na tungkol sa pirata. Dahil sobrang minahal ng mga bida yung sinasakyan nilang barko na si Going Merry, nagkaroon ito ng sariling buhay at kahit dumating na yung point na nawala na siya sa karagatan dahil sa bagyo, dumating pa rin siya para iligtas ang mga bida. At pagka tapos niya iligtas ang mga bida, nagpaalam na siya at nag pasalamat sa ginawang pagmamahal sa kaniya.

  Mahirap at masakit rin sa puso na yung isang bagay na halos araw araw mo nakikita ay wala na paguwi mo sa bahay. Andami rin naming pinagsamahan, dahil halos dun naman na ako talagang nasanay sa pagmamaneho. Sila  Vin man at Maita ang nagturo sa akin ng mga pangunahing istilo. Pero sa kanya pa rin ako nasanay kahit hanggang sa probinsya lamang. Sa kanya ako unang nakarinig ng mga sigaw at mga sermon. Sa kanya ako natutong magsilbi sa aking pamilya. Sa kanya ako nakatulong para mas mapalapit pa ang iba sa Diyos. At higit sa lahat sa kanya ako natuto na marami pa akong dapat pang matutunan pag dating sa pagmamaneho.

  Alam kong napabayaan ka namin, dahil may bago at mas modelong dumating, pero di ko pa rin makakalimutan ang mga oras na ginugol ko para linisin at paliguan ka. Yung init na tiniis habang kasama ka. At  lalong di ko makakalimutan ang mga alaalang kapiling ka kasama ng mga mahal ko sa buhay kasama ka.

  Sa bago mong tagapangalaga, sana alagaan ka rin nila katulad ng pagaalaga namin. Magpakabait ka ah, pakita mosa kanila ang serbisyong sa aming ay lagi mong pinadarama. 

At sa bago niyang tagapangalaga, wag nyo siyang kalilimutang bigyan ng bagong pangalan. 

Nakakalungkot man at mahirap pero kailangan, kaya sa aming van na si Felix, paalam.

Sapot!

   

 

"Andito ka, pero wala ka." Simpleng kataga, kung kanino man siya nanggaling ay di ko alam pero kung imbento ko lang ang salitang ito mas maganda. 

  Habang sinusulat ko ito nasa harap ko ang magkasintahang hindi naguusap at parehas lang nakaharap sa kanilang mga cellphone, kung ano ang ginagawa nila sa nakita ko parang kulay blue at maraming letrato. 

  Di na alintana, na nilamon na tayo ng internet. Madalas mas naniniwala pa tayo sa sinasabi sa loob ng isang website keysa sa mga bagay na aktwal. Na ang kathang isip na bagay katulad nitong sinulat ko ay mas solidong pinaniniwalaan keysa sa mga bagay na nakikita mo.

  Mahirap ng iwasto ang nakasanayan at inasahan na ng tao sa halos ilang dekada. Nakakalungkot lang isipin na halos lahat ng tao sa mundo, kasama ako, ang hindi makakakilos pag nawala ito.

  Di ko naman sinasabi na walang tulong ang internet, dahil sa internet ko rin inilalagay ang mga sinusulat ko. Ang sa akin lang ay sana, mayroon tayong wastong kaalaman kung paano siya gamitin ng tama, at ng may hustisya.

  Bilib rin naman ako sa mga taong todo ang gamit sa internet para magpakalat ng kanyang salita o gawa. Pero dumadating din sa punto na sa sobrang dami na ng kanilang nailalathala kaya ako na mismo ang sumusuko sa pagtingin o sa pagbasa ng mga ito.

   Ayaw ko na lang sigurong paulit ulit makabasa ng mga artikulong di ko alam kung totoo o hindi. Ayaw ko na lang sigurong makakita na nagpapasalamat ka sa Diyos pero ang katotohanan ay gusto mo lang maipakita sa lahat ng tao na kaya mong bumili ng bagay na wala sila. Ayaw ko na lang sigurong damdamin ang mga makaDiyos na salita pero pagdating sa gawa hipokrito pala. Ayaw ko na lang sigurong marinig ang pagwawala mo sa nangyayari sa buhay mo, at pagkagalit mo sa kung kanino pero pag kaharap mo tinatago mo kahit anino mo. At higit sa lahat ayaw ko na lang sigurong makita araw araw, oras oras, at minu minuto ang pagmumukha mo.

  Siguro nga di ako para sa internet, dahil ugali ko na pansinin ang lahat. Pero nabubuhay ako na ang lahat ay may malayang pamamahayag, napili ko lang ang internet dahil sa lawak ng nasasakupan niya. 

  Pasensya na lang sa mga tinamaan ng hinaing ko pero ito ang totoo at nakikita ko. Kung opinyon ko to sa paningin mo, magisip ka, dahil alam ko ikaw mismo sang ayon sa mga sinabi ko.

Bilang bonus: panuorin ito
https://www.youtube.com/watch?v=CauSPiYZ7_E

galing dito ang larawan

Magkasama

   

   Tuwing magkasama tayo, di ko maiwasang titigan ka dahil dun ko nakikita na masaya ka rin na kasama ako. Dun ko nakikita ang sinasabi ng kaluluwa mo na ang gusto mo lang makasama ay ako at wala ng iba. Dun ko nakikita na wala ng mas iba pang lalamang sa kagandahan sa iyo. Dun ko nakikita ang ngiti na ayaw kong mawala, ang ngiti na nagpapaalala sa akin na ang saktan ka ay di ko dapat

 magawa.

   Tuwing magkasama tayo, wala akong gagawin kundi yakapin ka. Dahil sa pagyakap ko sa iyo ay napapadama ko ang pagmamahal ko sa iyo. Dahil sa pagyakap ko napapakita na ayaw kitang mawala na ikaw lang at wala ng iba pa. Dahil sa pagyakap ko, nas nadadama ko ang tibok ng puso mo na ang tanging isinisigaw ay ang pangalan ko.

   Tuwing magkasama tyao, wala na akong gusto pang gawin kundi ang pagsilbihan ka, pangitiin ka at mahalin ka. Wala akang ibang gagawin kundi ang maging reyna ng isang hari. Hari ng isang kahariamg ikaw ang sentro, isang kahariang ako ang lahat ay para sa iyo.

   Pag magkasama tayo mahal ko, wala na akong dapat pang gawin dahil ikaw na ang kalahatan ko at ako ang kalahatan mo. Di ka pwedeng mawala, dahil ang buhay ko ang bubuo sa kulang mo at ang kulang ko ay ikaw na ang bumuo.

    At kung sakali man na ako ay iyong iwan. Tandaan mo lamang na wala ng magmamahal sa iyo katulad ng pagmamahal ko. At ang buhay ko ay guguho pag lisan mo.

   Pag magkasama tayo mahal ko,  ikaw ay sa akin at ako ay sa iyo.

Galing dito ang larawan.

Ang bakanteng hawla

Bakit pag nag mamahal ako ng isang bagay, dumadating na nawawala siya sa buhay ko, na dumadating ang pagkakataon na kailangan nilang umalis. Sa dinadami-dami na rin ng mga bagay na nawala sa akin, sa mga oras na lumipas at taong nagpaalam di pa rin kaya ng puso ko na tanggapin na mawalan.

Mahal ko ang aking alagang ibon, at ang natatanging paraan lang sa tingin ko para mapakita ko na mahal ko siya ay ang pakawalan siya. Pakawalan para siya ay pumaroon sa lugar na kung saan siya nararapat, sa lugar na kung saan nandun ang mga bagay na makakapaganda ng buhay nya.

Binuksan ko ang kanyang hawla, ngunit ayaw nya  pang lumipad papalayo. Nagiikot ikot lang siya sa loob at tila ba pinagmamasdan ang pagtitig ko. At habang, papalapit siya sa lagusan papalabas, dahan dahan kumikirot ang aking puso. Ang kirot, na dala ng pagaalinlangan na sana di ko ginagawa ito.

Alam ko na hindi sapat ang kakayanan ko para mabigyan ng maayus na pamumuhay ang aking alaga, kaya pinipilit ko siyang lumipad papalayo, papunta sa isang lugar na makakasama nya ang mga kauri nya at kung saan makukuha nya ang mga gusto nya.

Gusto ko pumikit, ayaw ko ng makita kung paano lalabas ang aking ibon. Nalulungkot ako dahil alam ko na sa susunod na pagtingin ko sa kanyang hawla, ay wala na akong makikita. Isang blangkong, kulungan na saksi sa kung gaano nya ako napapasaya dati.

Sino nga ba ako, para pigilan ang aking alaga, na iunat ang kanyang mga pakpak at lumipad. Dahil sa sobrang mahal ko ang alaga kong ibon, ako pa ang magaangat sa kanya sa pinakamataas na lugar para mas malayo ang kanyang malilipad. Kahit na parang nilagyan ng tinik ang aking puso habang siya ay lumalayo.

At sa paglisan ng aking alaga, ako'y nananalangin na siya ay bumalik, bumalik na walang kasama at nagiisa. Bumalik na ang pangalan ko pa rin ang kanyang hinuhuni. At nananalangin na sana sa kanyang pagbalik, madatnan nyang ako ay isang ibon na rin at sabay kaming lilipad patungo sa kung saan kayang abutin ng aming mga pakpak.

Galing dito ang larawan

Dalawang letra

    

   Nakakamangha lamang na sa pamamagitan ng pagpapalit ng dalawang letra ng isang salita ay nababago na ang kahulugan nito at kung ano ang nais nito na iparating sa mga babasa ng salita na gusto mong tukuyin.

   Dalawang letra lang ang kailangan para baguhin ang isang salita na punong puno ng pagasa at naguumapaw na saya, sa isang salitang nagbabadya ng kalungkutan at kawalan ng kalayaan.

   Dalawang letra lang ang kayang mangwasak ng isang pangarap na ang dalawa ay magiging isa, upang di ka na magiisa.

   Dalawang letra lang ang kailangan para maramdaman mong mali pala ang ginagawa mo, na di na pala masaya ang nagawa mo, nagagawa mo at gagawin mo.

   Dalawang letra lang ang babago sa kung ano na ang bagong estado, sa kung ano ang napagusapan at sa kung ano na ang nakasanyan.

   Dalawang letra lang ang makakapagpatago ng puso mong handa mong iaalay sa iba ng buong-buo.

   Dalawang letra lang ang makakapagiba ng kung ano ang gusto mong plano sa buhay, na alam mo na ikaw mismo ang salarin.

   Dalawang letra lang ang magpapaalala sa iyo na may hangganan lang ang lahat ng bagay. Na hindi pwedeng lumabis o magkulang.

   Dalawang letra lang kailangan para mapamukha sa iyo na maling mali ka, at sa kahit na anong oras ay pwedeng may mawala.

   Dalawang letra lang ang kayang magiba ng kung sino ka, na hindi ka na pala masaya, na hindi ka  na pala yung dating kilala nya.

   Dalawang letra lang ang makakahugot ng tanong na, gusto mo pa ba o hindi na? Totoo pa ba o hindi na? Kaya pa ba o hindi na? Hanggang sa dulo pa ba o hindi na? Sa kasal pa ba o sakal na?

   Dalawang letra lang, husgahan mo ako bahala ka na.

Sa Lahat ng mga Landas

   

   Sabi nga nila walang forever, dahil sa panahon ngayun adobo na lang ang nagtatagal, tanghali na lang ang tapat, at mga bilihin na lang ang nagmamahal. Dati muntikan na akong maniwala sa ganyang sabi sabi dahil, akala ko magiging single na ako pang habangbuhay. Akala ko na sa lahat ng mga kaibigan ko ako ang mananatiling third wheel at taga picture sa kanila, sa kanila na may kaniya kaniya na ring mga relasyon. Mali pala, dahil nakita ko na ang isang tao na nagpakita at nagparanas sa akin ng isang samahang alam ko na hihigit pa sa inaakala ko. At samahang tatagal ng pang habang buhay.

   Araw-araw ko na inaasam ang makita siya, para bang di kumpleto ang araw ko pag di ko siya nakikita o nakakausap man lamang. Nalulungkot ako pag di ko nararamdaman ang ni isang piraso ng pisikal nyang kaanyuan. Mula sa kanyang mga mensahe sa cellphone hanggang sa mga letratong pinapadala niya gamit ang teknolohiya. Pag di ako nakatanggap ng kahit alin sa mga iyon, naku sigurado di maganda araw ko. Pero kadalasan wala rin akong magawa dahil yun ang katotohanan at realidad na dapat kong tanggapin.

   Realidad, isang bagay na mahirap lunukin sa kadahilanang, eto ang tunay na nangyayari at malayong malayo siya sa mga tumatakbo lang sa isip ko. Isa rin sa mga numeru unong dahilan and realidad kung bakit may mga oras na talagang halos di kami nagkakasama, nagkikita o nagkakaramdaman man lang. Trabaho nga naman, kailangan kumita, kailangan ng panggastos sa mga paggagala at higit sa lahat kailangan din magipon kasi merun pa kaming tinatawag na ika nga nila eh forever. Korni pero yun ang totoo at gagawin ko lahat para siya na hanggang sa dulo. At kahit kami ay magkaiba ng pananaw sa buhay ok lang dahil ano ba kami dati? Estranghero sa bawat isa, pero sa huli magiging magkakilala at iisa.

   Estranghero nga kaming matuturimg kung tutuusin dahil di naman kami talaga magkakilala nung una, ni hindi nga magkalapit ang bahay namin o lugar na pinagtatrabahuan namin. Sadyang dumating lang ang tamang oras at tamang pagkakataon kaya ko siya nakilala. Di ko na rin pinalagpas, kasi ano pa bang hahanapin ko eh nasa kanya na lahat lahat ng hinahanap ko. Isa lang ang sigurado ko, na sana nakilala ko siya ng mas maaga. Dahil sana mas marami na akong pangarap na nabuo kasama siya, maraming lugar na napuntahan kasama siya, at mas maraming maliligayang sandali na kasama siya. Pero minsan di rin maiwasang dumapo sa isip ko kung ganun rin kaya ang nasa isip nya, o ganun din kaya  ang nararamdaman niya.

   Napapaisip lang ako,  ano pa ang kaya kong gawin at ibigay sa kanya? Syempre para sa isa sa pinaka espesyal na tao sa buhay ko, handa kong ibigay ang lahat. Dahil alam ko na simula noong dumating siya sa buhay ko binigay niya na ang lahat sa akin. Ano pa bang hihilingin ko? Siya ay biyaya ng Diyos at wala na akong gagawin pa kundi ang alagaan at mahalin siya hanggang dulo. Kaya tinapos ko na ang paghahanap at sigurado akong di ko kakayaning mawala siya sa buhay ko. Kahit alam kong sablay ako at marami ring beses ko siyang nasasaktan, sa huli gagawa ako ng paraan na mas naramdaman niya ang aming pagmamahalan.

   Kaya nga sa nagsasabi ng walang forever o habang buhay, malamang totoo nga para sa inyo yun o totoo para sa akin. Pero di kahulugan yun na di siya ang kasama ko hanggang dulo ng sinasabi nyo na habang buhay. Dahil alam ko sa huli, at sa lahat ng landas na tatahakin namin, ay magkasama kami hanggang dulo. Kasama ko siya, at kasama niya ako.

Galing dito ang picture

Saan na nga?

   

   Sana nung sinabi mo na ok na tayo, bukal sa kalooban mo para di ako umasa na magiging maganda ang kalagayan natin paggising ko.

   Sana di mo na muna ako pinakitaan ng onting tamis sa ating paguusap para di ako naghangad na ok na ang lahat at nahimasmasan ka na.

   Sana pag nagtatampo, naiinis o nagagalit ka sa akin, sabihin mo ang dahilan para alam ko kung san ako nagkamali. 

   Sana pag nagkakamali ako alamin mo ang rason kung ano at bakit, at sana makinig ka kahit papaano.

   Sana mapatawad mo ang pagkakamali ko at matanggap pa rin ako.

   Sana mas napapansin mo ang pagmamahal na pinapakita at binibigay ko sa iyo, keysa sa mga malulupit na sablay ko.

   Sana minamahal mo pa rin ako, kapara ng pagmamahal na natatanggap ko noon.

Sana lang mahal, "SANA".

Damuhan sa gitna ng araw

   

   Isa akong manlalakbay sa isang lugar na di ako pamilyar, sa isang lugar na ni minsan ay di ko inaasahang mapuntahan.

   Wala ng eroplanong papunta sa tacloban. Masyado ng atrasado at gahol sa oras para makapanigurado ako ng byahe direkta sa tacloban, ang tanging paraan na lamang ay ang mga bagay na di ko masyadong inaasahan.

   Umalis ako sa manila ng sais ng umaga sakay ng eroplano, kung anung tatak eh bahala na kayo. Dumating ako sa cebu ng 30 minutos pasado alas siyete. Pagbaba ng eroplano dumirecho agad ako sa sakayan ng taxi, taxi na maghahatid sa akin papuntang pier. Sa aking maiksing paglalakbay mula paliparan hanggang sa pier, napuna ko ang itsura ng cebu, di na halos nalalayo ang itsura nito sa mga prominenteng siyudad sa metro manila. Dumating ako sa pier na may dalang pagkamangha at panghihinayang namangha dahil nasa isang lugat ako na noon ko pa lamang narating at panghihinayang dahil di ko makikita ng lubusan ang kagandahan ng nasabing lugar. Dumating ako sa pier ng pasado alas otso, kung ano ang eksaktong oras ay di ko alam. Bumili ako ng ticket, pumasok sa pier at naghintay na makasakay sa bangka na patungong ormoc.

   Umalis ang ferry ng 30 minutos pasado alas onse at dahil 4 na oras ang byahe isinalaksak ko sa tenga ko ang aking earphones at natulog. Nagising ako sa kalagitnaan ng byahe at napansin ko ang mga isla na tila matatagalan pa bago ko sila marating. Di na ako nakatulog pagkatapos noon at ako ay nagmasid na lang sa paghamapas ng dagat sa sinasakyan kong bangka.

   Pagdating ko sa ormoc di ko na siya masyadong nalibot sapagkat, sumakay na kaagad ako sa isang sasakyan patungo ng tacloban, ang aking huling destinasyon sa araw na iyon. Isa lang ang mapapansin mo sa ormoc andun pa rin at kitang kita ang bakas ni yolanda. Hindi ko na rin masyadong kinaya ang aking pagod kaya ako ay naidlip habang kami ay bumibyahe, nagising na lang ako ng nasa bandang palo na ako. Ng ako ay nasa palo na doon ko napansin ang itsura ng pagkasira na dulot ni yolanda, bagamat dahan dahan na siya naitataguyod bakas pa rin sa kapaligiran ang iniwang marka ng bagyo. Di kalaunan ay nakarating na ako sa tacloban halos pareho lang sila ng itsura ng palo mas marami lang makikitang sira sirang gusali sa lugar na ito. 

   Bumaba ako at nagmasid, lumibot ang paningin at nakita na bagama't di ganoon kabilis ang pagbangon ng kanilang lugar bakas sa kanilang mukha, ang mukha ng isang taong lalaban at babangong muli.

   Pagkatapos kong gawin ang aking trabaho sa isang ospital sa tacloban at isang ospital sa palo napansin ko na ang mga dahilan kung bakit napagawa ang mga ospital na iyon ay di dahil sa ating pamahalaan kundi dahil sa mga organisasyon na totoong tumutulong sa mga nangangailangan.  At kung bakit nasabi ko na di dahil sa pamahalaan, ibang usapan na lang dahil sa istorya kong ito ako ay isa lamang akong manlalakbay at di isang kritiko.

   Mula tacloban ako ay naglakbay papuntang guiuan samar upang dun na matulog dahil maaga pa ang gagawin kong trabahoo doon kinabukasan. Sa aking pagbaybay mula leyte hanggang samar, ako ay dumantay lang sa bintana at pinagmasdan ang kapaligiran. Dama ko ang lungkot ng lugar ng aking nakikita pero bakas ang dating ganda na pinakikita nya noon.

   Madilim ang paligid, mga bahay na sira sira at giba, ugong ng mga generator sa mangilan-ngilang bahay at ang mga tao'y palakad-lakad sa labas ng kanilang mga tahanan. Yan ang bumulaga sa akin sa guiuan, mahirap lunukin ang katotohan na hindi magiging mahimbing at mapayapa ang pagpapalipas ko ng gabi dito. Sumakay ako sa isang pedicab, nagpatulong maghanap ng matutuluyan, pagkalipas nga halos isang oras ng paghahanap nakakita rin kami ng hotel na may bakanteng isang kwarto at may kuryente. Di na ako namili ako ay tumuloy na, tapos pagkalapag ko ng aking gamit, binalikan at binayaran ko ang tumulong sa akin ng halagang tingin ko ay nararapat sa kanyang serbisyo. Bagama't nagulat siya sa di inaasahang laki ng halaga ng binigay ko, alam ko sa sarili ko na kailangan na kailangan nya ang inabot kong pera at tiyak ko na malaking tulong iyon para kahit papaano eh makakain sila sa mga susunod na araw.

   Kinabukasan sakay ng isang pedicab ay nagtungo na ako sa ospital na kung saan ako ay naatasang magtrabaho. Di na ako nabigla sa nakita, maganda ang bagong tayong ospital, maliit pero maganda naman kahit papaano. Pareho sila ng dalawang ospital na aking napuntahan, nagawa sila ng dahil sa mga tulong ng mga dayuhan at hindi dahil sa ating gobyerno. Pagkatapos ng aking gawain ay nagtungo na ako sa terminal ng sasakyan pabalik ng tacloban, binalak ko pang doon na sana matulog kaso mas pinili kong maglagi sa tacloban para mas mahimbing ang aking pagtulog. Pagdating sa tacloban ako ay agarang tumuloy sa isang hotel at nagpahinga para magkaroon ng lakas para sa gagawin kong trabaho kinabukasan.

   Bandang alas singko ng umaga ako ay nagtungo papunta ng balangiga para gawin ang aking huling trabaho. Katulad ng guiuan, bakas sa balangiga ang epekto Ni yolanda. Bagama't kita ang mga tinatayong mga bahay di pa rin nito kayang takpan ang sira na inabot mula sa delubyo. Nagtungo ako sa ospital para gawin ang aking trabaho pero ang tumambad sa akin ay ang sira sirang gusali para sa mga doktor at mga taong gustong magpagamot. Di naman karamihan ang tao, pero di pa rin sapat ang sira-sirang ospital para sila ay maserbisyuhan lahat. Habang ginagawa ko ang aking trabaho tinanung ko ang isang pinuno n ospital kung anong pagbabago sa lugar nila paglipas ng isang taon. Simple lang ang sinabi nya, "ang tanging pagkakaiba nung nagyolanda at ngayun ay ang kulay ng damo, dati kasi kulay brown siya dahil naubos ang mga damo, pero ngayun green na dahil tumubo na sila. Kung tatanungin mo naman ako tungkol sa buhay dito, walang pinagkaiba." Sa sinabi nyang iyon mas lalo akong nanlumo sa ating gobyerno, pero tumahimik na lamang ako at pinagpatuloy ang aking trabaho. Pagkatapos ng aking trabaho ako ay nagpaalam, at tumungo na pabalik ng tacloban upang makapagpahinga. 

   Ako ay maagang nagpahinga dahil kinabukasan ako ay nakatakdang umuwi pabalik ng maynila. Gumising ako ng maaga at nagtungo na sa terminal ng van na sasakyan ko pa ormoc. Kung paano ako nagpunta ay ganun din ako babalik, sa kadahilanang pareho sa dahilan nung papunta pa lang ako. 

   Habang bumibyahe pauwi sa aking pinanggalingan na syudad ng Quezon, ay dala-dala ko ang mga ala-ala nang isang lugar na bagama't dinurog at sinira ng isang pagkakataon ay dahan dahang babangon muli. Ang lugar na alam kong sa pagbalik ko ay wala na ang bakas ng mga pangyayaring nagturo sa mga taga doon na walang permanente sa mundo at lahat ay pwedeng magbago sa isang iglap. Di ko makakalimutan ang nangyari sa akin, isa itong pangarap na natupad at isang bangungot. pangarap dahil narating ko rin ang lugar na ito at nakatulong pa ako para mapabuti kahit papaano ang kalagayan nila. Bangungot dahil habambuhay ng dala-dala ng aking isipan ang aking mga nasaksihang kalungkutan at kahirapan na pinakita ng mga taga doon.

galing dito ang picture

Puno't Dulo: Ikalawang Bahagi (katapusan ng baliktaran)

   

   "Fernando pwede ka bang makausap?" Bigkas ni sisa kay fernando ng sila ay magkasalubong sa simbahan sa may Sta. Ana. "Huh? Pwede naman, ano ba ang paguusapan natin?" Pailang na tanung ni fernando. "Bakit ka lumayo sa akin?" Wika ni sisa. "Simple lang naman eh, gusto mo ng oras para makapagisip isip edi binigyan kita ng oras at espasyo para mapagtanto mo kung keilan ka magiging handa sa mga posibleng mangyari sa ating dalawa." Sagot ni fernando. "Sana kahit ganun ang isinagot ko eh, di mo pa rin ako iniwan, di ka sana nawala." Wika ni sisa. "Kasalanan ko oo dahil di ko pinaglaban ang nararamdaman ko pero natatakot din kasi akong pag kinulit kita eh magalit ka sa akin at ikaw ay tuluyang mawala." Sagot ni fernando. Di na nakaimik si sisa at nanahimik na lang sa isang tabi. "Ikakasal na ako fernando."

   Matagal na nakatitig lang kay sisa si fernando. Di nya alam ang gagawin o magiging reaksyon sa balitang kanyang natanggap at ang tanging nagawa na lamang nya ay napaupo at nagtanong. "Mababawi mo pa ba yan sisa?" Paiyak na tanung ni fernando. "Hindi na, mahal ko si guiller dahil siya ang nagpasaya sa nagluluksa ko na puso noong ikaw ay nawala. At kahit minahal kita, di pa rin nito mapapantayan ang pagmamahal ko kay guiller. Tinanggap ako ni guiller kahit ano o sino pa ako, at ni minsan di nya ako iniwan kahit alam nyang matagal tagal siyang maghihintay." Tugon ni sisa.

Napatulala lang si fernando, sabay umalis at iniwang umiiyak si sisa.

   Lumipas ang dalawang taon, sa isang bahay sa Sta. Ana, may isang lalaki ang nakatitig sa magasawang natutulog. "Magbabayad ka guiller." Sambit ni fernando. Ngunit ang di nya alam ay naalimpungatan si sisa, at ng babarilin nya na si guiller ay humarang si sisa. Tumagos ang bala kay sisa at parehong napuruhan ang mag-asawa, sa pagkakataong iyon umalis si fernando at nagtago. Pagkalipas ng matagal na panahon nabalitaan nyang buhay si guiller kaya ng nagkaroon siya ng pagkakataon ay pinagmatiyagan nya ang lahat ng kilos ni guiller. Hanggang sa isang araw ng sinorpresa ni guiller si dario ay siya rin naman nyang sinorpresa sila guiller. Di na nakapalag sila guiller ng bigla nagpakita si fernando, ang tangi na lamang nilang nagawa ay ang sumalo ng bala mula sa baril ni fernando.

   "Tapos ka na rin guiller, tapos na kayong lahat." Sabay tinutok ni fernando ang baril sa sentido. Mahaba ang gabi, marami ang nangyari pero ang akala mong wala na sa mundong ibabaw ay nanatiling buhay. At ang sanhi ng lahat ng mga pangyayari ay isa na lamang masamang alaala dahil ng gabi rin iyon ay nakarinig ng putok sa bahay na tinutuluyan ni fernando. The end

   Matagal ko ng naisip gawan ng isang malikhain istorya ang baliktaran, ngunit di ko agad ito nagawa sa kadahilanang wala pa akong sapat na kagamitan para siya ay maging isang ganap na maikling kwento. Higit anim na taon din ang ginugol ko para kumalap ng mga karanasan para tapusin ang masasabi ko na aking unang nilikhang istorya. Sa kung ano man ang pagkakahawig nito sa tunay na buhay o buhay ko ay di sinasadya. Sa katapusan ng kwentong ito nawa'y nasiyahan kayo sa aking ginawa, at marami pang susunod na mga kwento mula sa manunulat na si jobonane. 

P.S. may part two pa sana akong gagawin base sa ano ang nasa palabas na ginawa namin, kaso naisip ko na masyado ng naging madilim ang tema ng istorya kaya sa huli ay tinapos ko na ang dapat tapusin.

Puno't Dulo: Unang Bahagi

"Mahal kita" yan ang katagang binitawan ni fernando sa kanyang kaibigan na si sisa habang sila ay naglalakad sa isang avenida sa bandang paco sa manila. Ngunit di nya inaasahan na ang lahat ng pangarap nya ay maglalaho na parang bula sapagkat ang sagot ni sisa ay di tugma sa nilalaman ng isip nya. "Mahal rin kita fernando, pero hindi pa ako handa para sa isang seryosong relasyon pwede mo ba ako bigyan pa ng konting panahon" sambit ni sisa. Wala naman magawa si fernando, ang nasabi na lang nya ay "ok sige, maghihintay ako" at sabay silang naghiwalay ng landas dahil magkaiba pa rin naman ang bahay nila.

Matagal ng magkakilala si fernando at sisa, mga 10 taon na simula ng lumipat sila fernando mula sa sorsogon dahil sa trabaho ng tatay nya. Tadhana ngang matuturing ang kanilang pagtatagpo, dahil sa isang tindahan kung san bumibili si fernando ng mga kagamitan para sa bahay ay dun sila nagkabanggaan at nagkakilala.

"Tao po, nandyan po ba si sisa?" Bigkas ni fernando habang kumakatok sa bahay nila sisa para siya ay sunduin. "Ay fernando iho, nakaalis na si sisa may sumundo sa kanya kanina di ka ba nasabihan?" Sambit ng ina ni sisa. "Ganun ho ba, di po kasi nya ako nasabihan eh. Balak ko po sana siyang ihatid kaso nakaalis na po pala siya, sige ho ako ay aalis na at malelate na po ako." 

Simula noong magkakilala sila fernando at sisa ay halos araw araw na silang magkasama. Pagkagaling sa eskuwela dumiderecho na si fernando sa paborito nilang tambayan ang siomain ni manong pol. Doon eh madalas silang nagkukuwentuhan ng kung ano anong mga bagay masaya man o malungkot. At dahil sa kanilang madalas na pagsasama ay dahan dahan ng nahulog ang loob ni fernando kay sisa.

"Sino yung kasama mo kagabi?" Tanung ni fernando kay sisa. " wala, kaibigan ko lang yun bakit mo naman naitanung?" Padepensang sagot ni sisa. "Aaayain sana kitang manuod ng sine eh, kaso umalis ka nga daw sabi ng nanay mo kaya di na lang." Sagot ni fernando. "Hayaan mo babawi ako sa iyo fernando magset tayo ng date, ok?" Sabi ni sisa sa kaibigang si fernando. "Oh sige ah mga next next week pwede ka ba?" Patanung ni fernando. "Oo sige pwede ako." Sagot ni sisa. At naghiwalay and dalawa na may ngiti sa labi.

Pagkatapos nilang manuod ng sine, ay dun na nga nagtapat ng damdamin si fernando kay sisa. Dahil sa mga pangyayari nasira ang matagal nilang pinagsamahan at tila nailang ng lumapit si fernando kay sisa o dumalaw man lamang sa bahay niya. Lumipas ang mga taon na tuwing sila ay nagkakasalubong ng landas ay tila para bang di sila naging malapit sa bawat isa at ang tanging pumapagitan na lang sa kanila ay ang mga tango at ngitian na sa likod ay pait at lungkot ang katumbas.

P.S. Ang istoryang ito ay gawa-gawa lamang, ano man ang pagkakahawig o pagkakatulad nito sa tunay na buhay ay di ko sinasadya. Hango ito sa aking ginawang script noong ako ay second year college, subalit iniba ko ang tema at hinati ko ito base sa kung paano ang kwento ng bawat kasapi ng istorya.

Isa-isang hakbang

"Ang matamis na ngiti. Marikit na mukha. Ehemplo ng isang dyosa. Na nagmula sa langit" - Dante

     Napakarami ng nangyari sa buhay ko, sa loob lamang ng mahigit kumulang na isang taon. Maraming katuwaan, iyakan at mga natutunan na ibabaon ko hanggang sa ako ay bumalik sa aking pinanggalingan. 

     Di ko lubos akalain na sa isang iglap lang ay mababago ang kinagisnan kong buhay.  At ang lahat ng bagay na aking nakasanayan ay aking itinabi pansamantala para ako ay maging handa sa aking bagong lugar na pupuntahan.

   Ako ay natuwa sa mga nangyari sa akin noong nakaraang taon, sapagkat sa mga panahon na iyon ay nakilala ko na ang natatanging tao na makakapagpasaya sa akin panghabambuhay. Pero lahat ng aking inaakala ay nagkamali at ang tuwa ay nauwi sa iyakan.

   Iyakan na walang luha, iyakan ng nararamdaman ng isang puso na naghahanap ng kalinga sa isang tao di naman pala ibibigay ang hinihintay nito na kapalit. Umasa sa wala at higit sa lahat ay umasa na may mangyayari sa isang blangkong papel na wala naman may gustong sulatan.

     Pero sa gitna ng kalungkutan na dulot ng mga nangyari na, marami ang mga leksyon ito ay nailathala. Itinuro nito sa akin ang mga bagay ay hindi lahat dapat binibigay hanggat di pa ito hinihingi. Natutunan ko a na dapat kang manatili at tapusin ang isang bagay bago lumipat sa isa. Marami akong natutunan at hinding hindi ko ito makakalimutan.

    Isang tao lang ang kinailangan ko, isang taong  na kahit papaano ay sumukli sa konting oras na ibinibigay ko para sa kanya at sa aking sarili. Di ko man inaasahan na siya ay makilala sa panahong ito, pero ayan siya at dumating at siya lamang ang tao na dahan dahan ulit na nagpatibok ng aking puso. Di ko pa siya lubos na kilala pero salamat sa kanya dahil muli na ulit tumitibok ang puso kong nadurog at nasugatan. At ang aking tanging hiling ay maramdaman niya sana na hanggang sa dulo ng mundo ay kaya ko siyang mahalin.



galing dito ang larawan

Pighati ni Guiller

     

     Isang perpektong araw, makulay ang lahat ng tanawin, maligalig ang mga bagay at mabilis na tibok ng puso. Ganito pala ang pakiramdam pang nandun ka na mismo sa araw ng kasal mo masaya at nakakakaba pero sulit ang paghihintay. Ngunit di lahat ay ganoon ang nararamdaman sa araw ng kasal mo.

     Isang gabing malagim, akala ko tapos na ang lahat, isang lalaking nakamaskara, putok ng baril yan ang lahat ng naalala ko noong gabing iyon. Akala ko katapusan ko na kaso, sumablay ang bala ng lalaking nakamaskara dahil bago malagutan ng hininga ang asawa ko ay naitulak pa niya ako bago ang huling putok ng baril. Nakatakas ang lalaki at ako nagising na lang ako sa isang kwartong punong puno ng ilaw.

     Mabagal na usad ng kaso, sakim na gobyerno, bulok na sistema at ang pakiramdam na para bang wala nang mapapala ang sinapit namin ng pamilya ko. Namatay sa harap ko ang asawa ko, nawawala ang anak ko, di ko alam kung sino ang salarin pero may kutob na ako dahil sa lugar namin isa lang ang biglang naglaho. Ngunit di ko maisip kung ano ang nagawa ko sa kanya, marami akong naitulong sa kanya at ganoon rin sa akin pero bakit kaya? Maghihiganti ako, hahanapin ko siya at ako ang gagawa ng sarili kong hustisya.


     Lumipas ang taon, nagkaroon ng kapangyarihan, umapak ng madaming tao at naging patapon ng lipunan. Ganoon ang naging buhay ko sapagkat ginawa ko ang lahat para lamang umangat, magkaroon ng pera at kapangyarihan para mas madali kong mahanap ang taong sumira sa buhay ko.

     Pagbukas ng pinto, tama ng bakal sa balat at ang daing ng isang lalaki na lamang ang maririnig mo. Dahil sa wakas nakita ko na rin ang taong matagal ko ng hinahanap at wala na siyang magagawa kundi manigas dahil sa di nya inaasahang bisita. Tumayo pa ang lalaki aka'y aka'y ng kasama nya sa bahay pero wala na siyang magagawa dahil ang alam ko nasa akin ang huling halakhak.

     Bago matapos, isang tanong ang aking ibinato at isang di inaasahang sagot ang aking natanggap. End

P.S. Ang istoryang ito ay gawa-gawa lamang, ano man ang pagkakahawig o pagkakatulad nito sa tunay na buhay ay di ko sinasadya. Hango ito sa aking ginawang script noong ako ay second year college, subalit iniba ko ang tema at hinati ko ito base sa kung paano ang kwento ng bawat kasapi ng istorya.

galing dito ang larawan

Nasaan ka Dario?

     

     Nakarinig ako ng katok sa pinto kaya dali-dali akong bumaba para buksan ito. Pagbukas ko agad akong nakatikim ng suntok mula sa isang lalaki, at sa likod niya ay may isang pamilyar na mukha na inakala kong matagal nang nabura sa mundo.

     Ako nga pala si Dario pero di ako kilala sa pangalan ko dahil mas kilala ako sa tawag na maestro. Kaya naman ako tinawag na maestro dahil isa akong guro sa musika at kilalang-kilala ako sa larangan na iyon. Di ko na masyadong idedetalye ang aking sarili dahil ang nilalaman ng kwento ko ay ang nangyari noong gabi na kahit kailan ay hinding hindi ko makakalimutan.

     Isang tahimik na gabi, narinig ko mula sa labas ng isang bahay ang iyak ng isang sanggol. Lumapit ako sa pintuan ng nasabing bahay at napansin kong bukas ang kanilang pinto, pinasok ko ang bahay dahil sa kutob ko na may hindi magandang nangyayari sa loob dahil sigurado ako na di maaring iwan ng aking kaibigan at ang asawa nya ang kanilang pinto na nakabukas ng disoras ng gabi. Habang papanhik ako sa kung saan natutulog ang mag-asawa nakarinig ako ng putok, at dahil sa takot nagpasya na lang akong kunin ang umiiyak na sanggol. Pagkuha ko sa sanggol agad ko siyang itinakas dahil alam ko na nasa peligro rin ang buhay nya at sigurado ako na wala ng buhay ang kanyang mga magulang. Agad rin akong umalis sa lugar na kung saan ako'y matagal na nanirahan sa takot na baka ako ang mapagbintangang pumatay sa mag-asawa at baka puntahan ako ng may gawa noon sa kanila. Tandang tanda ko pa ang gabing iyon at hanggang ngayun ako ay nananalangin na sana ang lahat nang iyon ay isang panaginip lamang.

     Lumipas ang maraming taon akala ko ay maayus na ang lahat. Nakakatulog na rin ako ng mahimbing onti-onti ng nawawala ang alaala ng bangungot ngunit hanggang akala lang pala ang lahat. Isang gabi nakarinig ako ng katok sa pinto dali-dali akong bumaba mula sa ikalawang palapag para buksan ito. Pagbukas ko agad akong nakatikim ng suntok mula sa isang lalaki, at sa likod niya ay may isang pamilyar na mukha na inakala kong matagal nang nabura sa mundo. Di na ako nakapagsalita dahil pagmulat ng mata ko, ay aka'y aka'y na ako ng aking anak at sa harap namin ay may nakatutok na baril. Humahalakhak ang lalaki na may hawak ng baril at pagtapos ng halakhak ay tyaka siya nagsalita. End

P.S. Ang istoryang ito ay gawa-gawa lamang, ano man ang pagkakahawig o pagkakatulad nito sa tunay na buhay ay di ko sinasadya. Hango ito sa aking ginawang script noong ako ay second year college, subalit iniba ko ang tema at hinati ko ito base sa kung paano ang kwento ng bawat kasapi ng istorya.

galing dito ang larawan