Felix

  

  May nagtanong sa akin dati, bakit daw namin nilalagyan ng pangalan ang mga sasakyan namin. Simple lang naman ang sagot, yun ay dahil gusto namin bigyan ng kahalagahan ang isang bagay na gagamitin namin ng madalas at matagal.

  Kung tutuusin ang isang sasakyan ay walang emosyon, walang nararamdaman, at higit sa lahat walang sariling isip. Pero kahit isa siyang bagay o kagamitan lamang, tandaan mo na ang isang sasakyan ay isang bagay na may hawak ng buhay mo habang ginagamit mo.

  Naalala ko nga yung anime na One Piece na tungkol sa pirata. Dahil sobrang minahal ng mga bida yung sinasakyan nilang barko na si Going Merry, nagkaroon ito ng sariling buhay at kahit dumating na yung point na nawala na siya sa karagatan dahil sa bagyo, dumating pa rin siya para iligtas ang mga bida. At pagka tapos niya iligtas ang mga bida, nagpaalam na siya at nag pasalamat sa ginawang pagmamahal sa kaniya.

  Mahirap at masakit rin sa puso na yung isang bagay na halos araw araw mo nakikita ay wala na paguwi mo sa bahay. Andami rin naming pinagsamahan, dahil halos dun naman na ako talagang nasanay sa pagmamaneho. Sila  Vin man at Maita ang nagturo sa akin ng mga pangunahing istilo. Pero sa kanya pa rin ako nasanay kahit hanggang sa probinsya lamang. Sa kanya ako unang nakarinig ng mga sigaw at mga sermon. Sa kanya ako natutong magsilbi sa aking pamilya. Sa kanya ako nakatulong para mas mapalapit pa ang iba sa Diyos. At higit sa lahat sa kanya ako natuto na marami pa akong dapat pang matutunan pag dating sa pagmamaneho.

  Alam kong napabayaan ka namin, dahil may bago at mas modelong dumating, pero di ko pa rin makakalimutan ang mga oras na ginugol ko para linisin at paliguan ka. Yung init na tiniis habang kasama ka. At  lalong di ko makakalimutan ang mga alaalang kapiling ka kasama ng mga mahal ko sa buhay kasama ka.

  Sa bago mong tagapangalaga, sana alagaan ka rin nila katulad ng pagaalaga namin. Magpakabait ka ah, pakita mosa kanila ang serbisyong sa aming ay lagi mong pinadarama. 

At sa bago niyang tagapangalaga, wag nyo siyang kalilimutang bigyan ng bagong pangalan. 

Nakakalungkot man at mahirap pero kailangan, kaya sa aming van na si Felix, paalam.

Sapot!

   

 

"Andito ka, pero wala ka." Simpleng kataga, kung kanino man siya nanggaling ay di ko alam pero kung imbento ko lang ang salitang ito mas maganda. 

  Habang sinusulat ko ito nasa harap ko ang magkasintahang hindi naguusap at parehas lang nakaharap sa kanilang mga cellphone, kung ano ang ginagawa nila sa nakita ko parang kulay blue at maraming letrato. 

  Di na alintana, na nilamon na tayo ng internet. Madalas mas naniniwala pa tayo sa sinasabi sa loob ng isang website keysa sa mga bagay na aktwal. Na ang kathang isip na bagay katulad nitong sinulat ko ay mas solidong pinaniniwalaan keysa sa mga bagay na nakikita mo.

  Mahirap ng iwasto ang nakasanayan at inasahan na ng tao sa halos ilang dekada. Nakakalungkot lang isipin na halos lahat ng tao sa mundo, kasama ako, ang hindi makakakilos pag nawala ito.

  Di ko naman sinasabi na walang tulong ang internet, dahil sa internet ko rin inilalagay ang mga sinusulat ko. Ang sa akin lang ay sana, mayroon tayong wastong kaalaman kung paano siya gamitin ng tama, at ng may hustisya.

  Bilib rin naman ako sa mga taong todo ang gamit sa internet para magpakalat ng kanyang salita o gawa. Pero dumadating din sa punto na sa sobrang dami na ng kanilang nailalathala kaya ako na mismo ang sumusuko sa pagtingin o sa pagbasa ng mga ito.

   Ayaw ko na lang sigurong paulit ulit makabasa ng mga artikulong di ko alam kung totoo o hindi. Ayaw ko na lang sigurong makakita na nagpapasalamat ka sa Diyos pero ang katotohanan ay gusto mo lang maipakita sa lahat ng tao na kaya mong bumili ng bagay na wala sila. Ayaw ko na lang sigurong damdamin ang mga makaDiyos na salita pero pagdating sa gawa hipokrito pala. Ayaw ko na lang sigurong marinig ang pagwawala mo sa nangyayari sa buhay mo, at pagkagalit mo sa kung kanino pero pag kaharap mo tinatago mo kahit anino mo. At higit sa lahat ayaw ko na lang sigurong makita araw araw, oras oras, at minu minuto ang pagmumukha mo.

  Siguro nga di ako para sa internet, dahil ugali ko na pansinin ang lahat. Pero nabubuhay ako na ang lahat ay may malayang pamamahayag, napili ko lang ang internet dahil sa lawak ng nasasakupan niya. 

  Pasensya na lang sa mga tinamaan ng hinaing ko pero ito ang totoo at nakikita ko. Kung opinyon ko to sa paningin mo, magisip ka, dahil alam ko ikaw mismo sang ayon sa mga sinabi ko.

Bilang bonus: panuorin ito
https://www.youtube.com/watch?v=CauSPiYZ7_E

galing dito ang larawan

Magkasama

   

   Tuwing magkasama tayo, di ko maiwasang titigan ka dahil dun ko nakikita na masaya ka rin na kasama ako. Dun ko nakikita ang sinasabi ng kaluluwa mo na ang gusto mo lang makasama ay ako at wala ng iba. Dun ko nakikita na wala ng mas iba pang lalamang sa kagandahan sa iyo. Dun ko nakikita ang ngiti na ayaw kong mawala, ang ngiti na nagpapaalala sa akin na ang saktan ka ay di ko dapat

 magawa.

   Tuwing magkasama tayo, wala akong gagawin kundi yakapin ka. Dahil sa pagyakap ko sa iyo ay napapadama ko ang pagmamahal ko sa iyo. Dahil sa pagyakap ko napapakita na ayaw kitang mawala na ikaw lang at wala ng iba pa. Dahil sa pagyakap ko, nas nadadama ko ang tibok ng puso mo na ang tanging isinisigaw ay ang pangalan ko.

   Tuwing magkasama tyao, wala na akong gusto pang gawin kundi ang pagsilbihan ka, pangitiin ka at mahalin ka. Wala akang ibang gagawin kundi ang maging reyna ng isang hari. Hari ng isang kahariamg ikaw ang sentro, isang kahariang ako ang lahat ay para sa iyo.

   Pag magkasama tayo mahal ko, wala na akong dapat pang gawin dahil ikaw na ang kalahatan ko at ako ang kalahatan mo. Di ka pwedeng mawala, dahil ang buhay ko ang bubuo sa kulang mo at ang kulang ko ay ikaw na ang bumuo.

    At kung sakali man na ako ay iyong iwan. Tandaan mo lamang na wala ng magmamahal sa iyo katulad ng pagmamahal ko. At ang buhay ko ay guguho pag lisan mo.

   Pag magkasama tayo mahal ko,  ikaw ay sa akin at ako ay sa iyo.

Galing dito ang larawan.

Ang bakanteng hawla

Bakit pag nag mamahal ako ng isang bagay, dumadating na nawawala siya sa buhay ko, na dumadating ang pagkakataon na kailangan nilang umalis. Sa dinadami-dami na rin ng mga bagay na nawala sa akin, sa mga oras na lumipas at taong nagpaalam di pa rin kaya ng puso ko na tanggapin na mawalan.

Mahal ko ang aking alagang ibon, at ang natatanging paraan lang sa tingin ko para mapakita ko na mahal ko siya ay ang pakawalan siya. Pakawalan para siya ay pumaroon sa lugar na kung saan siya nararapat, sa lugar na kung saan nandun ang mga bagay na makakapaganda ng buhay nya.

Binuksan ko ang kanyang hawla, ngunit ayaw nya  pang lumipad papalayo. Nagiikot ikot lang siya sa loob at tila ba pinagmamasdan ang pagtitig ko. At habang, papalapit siya sa lagusan papalabas, dahan dahan kumikirot ang aking puso. Ang kirot, na dala ng pagaalinlangan na sana di ko ginagawa ito.

Alam ko na hindi sapat ang kakayanan ko para mabigyan ng maayus na pamumuhay ang aking alaga, kaya pinipilit ko siyang lumipad papalayo, papunta sa isang lugar na makakasama nya ang mga kauri nya at kung saan makukuha nya ang mga gusto nya.

Gusto ko pumikit, ayaw ko ng makita kung paano lalabas ang aking ibon. Nalulungkot ako dahil alam ko na sa susunod na pagtingin ko sa kanyang hawla, ay wala na akong makikita. Isang blangkong, kulungan na saksi sa kung gaano nya ako napapasaya dati.

Sino nga ba ako, para pigilan ang aking alaga, na iunat ang kanyang mga pakpak at lumipad. Dahil sa sobrang mahal ko ang alaga kong ibon, ako pa ang magaangat sa kanya sa pinakamataas na lugar para mas malayo ang kanyang malilipad. Kahit na parang nilagyan ng tinik ang aking puso habang siya ay lumalayo.

At sa paglisan ng aking alaga, ako'y nananalangin na siya ay bumalik, bumalik na walang kasama at nagiisa. Bumalik na ang pangalan ko pa rin ang kanyang hinuhuni. At nananalangin na sana sa kanyang pagbalik, madatnan nyang ako ay isang ibon na rin at sabay kaming lilipad patungo sa kung saan kayang abutin ng aming mga pakpak.

Galing dito ang larawan

Dalawang letra

    

   Nakakamangha lamang na sa pamamagitan ng pagpapalit ng dalawang letra ng isang salita ay nababago na ang kahulugan nito at kung ano ang nais nito na iparating sa mga babasa ng salita na gusto mong tukuyin.

   Dalawang letra lang ang kailangan para baguhin ang isang salita na punong puno ng pagasa at naguumapaw na saya, sa isang salitang nagbabadya ng kalungkutan at kawalan ng kalayaan.

   Dalawang letra lang ang kayang mangwasak ng isang pangarap na ang dalawa ay magiging isa, upang di ka na magiisa.

   Dalawang letra lang ang kailangan para maramdaman mong mali pala ang ginagawa mo, na di na pala masaya ang nagawa mo, nagagawa mo at gagawin mo.

   Dalawang letra lang ang babago sa kung ano na ang bagong estado, sa kung ano ang napagusapan at sa kung ano na ang nakasanyan.

   Dalawang letra lang ang makakapagpatago ng puso mong handa mong iaalay sa iba ng buong-buo.

   Dalawang letra lang ang makakapagiba ng kung ano ang gusto mong plano sa buhay, na alam mo na ikaw mismo ang salarin.

   Dalawang letra lang ang magpapaalala sa iyo na may hangganan lang ang lahat ng bagay. Na hindi pwedeng lumabis o magkulang.

   Dalawang letra lang kailangan para mapamukha sa iyo na maling mali ka, at sa kahit na anong oras ay pwedeng may mawala.

   Dalawang letra lang ang kayang magiba ng kung sino ka, na hindi ka na pala masaya, na hindi ka  na pala yung dating kilala nya.

   Dalawang letra lang ang makakahugot ng tanong na, gusto mo pa ba o hindi na? Totoo pa ba o hindi na? Kaya pa ba o hindi na? Hanggang sa dulo pa ba o hindi na? Sa kasal pa ba o sakal na?

   Dalawang letra lang, husgahan mo ako bahala ka na.

Sa Lahat ng mga Landas

   

   Sabi nga nila walang forever, dahil sa panahon ngayun adobo na lang ang nagtatagal, tanghali na lang ang tapat, at mga bilihin na lang ang nagmamahal. Dati muntikan na akong maniwala sa ganyang sabi sabi dahil, akala ko magiging single na ako pang habangbuhay. Akala ko na sa lahat ng mga kaibigan ko ako ang mananatiling third wheel at taga picture sa kanila, sa kanila na may kaniya kaniya na ring mga relasyon. Mali pala, dahil nakita ko na ang isang tao na nagpakita at nagparanas sa akin ng isang samahang alam ko na hihigit pa sa inaakala ko. At samahang tatagal ng pang habang buhay.

   Araw-araw ko na inaasam ang makita siya, para bang di kumpleto ang araw ko pag di ko siya nakikita o nakakausap man lamang. Nalulungkot ako pag di ko nararamdaman ang ni isang piraso ng pisikal nyang kaanyuan. Mula sa kanyang mga mensahe sa cellphone hanggang sa mga letratong pinapadala niya gamit ang teknolohiya. Pag di ako nakatanggap ng kahit alin sa mga iyon, naku sigurado di maganda araw ko. Pero kadalasan wala rin akong magawa dahil yun ang katotohanan at realidad na dapat kong tanggapin.

   Realidad, isang bagay na mahirap lunukin sa kadahilanang, eto ang tunay na nangyayari at malayong malayo siya sa mga tumatakbo lang sa isip ko. Isa rin sa mga numeru unong dahilan and realidad kung bakit may mga oras na talagang halos di kami nagkakasama, nagkikita o nagkakaramdaman man lang. Trabaho nga naman, kailangan kumita, kailangan ng panggastos sa mga paggagala at higit sa lahat kailangan din magipon kasi merun pa kaming tinatawag na ika nga nila eh forever. Korni pero yun ang totoo at gagawin ko lahat para siya na hanggang sa dulo. At kahit kami ay magkaiba ng pananaw sa buhay ok lang dahil ano ba kami dati? Estranghero sa bawat isa, pero sa huli magiging magkakilala at iisa.

   Estranghero nga kaming matuturimg kung tutuusin dahil di naman kami talaga magkakilala nung una, ni hindi nga magkalapit ang bahay namin o lugar na pinagtatrabahuan namin. Sadyang dumating lang ang tamang oras at tamang pagkakataon kaya ko siya nakilala. Di ko na rin pinalagpas, kasi ano pa bang hahanapin ko eh nasa kanya na lahat lahat ng hinahanap ko. Isa lang ang sigurado ko, na sana nakilala ko siya ng mas maaga. Dahil sana mas marami na akong pangarap na nabuo kasama siya, maraming lugar na napuntahan kasama siya, at mas maraming maliligayang sandali na kasama siya. Pero minsan di rin maiwasang dumapo sa isip ko kung ganun rin kaya ang nasa isip nya, o ganun din kaya  ang nararamdaman niya.

   Napapaisip lang ako,  ano pa ang kaya kong gawin at ibigay sa kanya? Syempre para sa isa sa pinaka espesyal na tao sa buhay ko, handa kong ibigay ang lahat. Dahil alam ko na simula noong dumating siya sa buhay ko binigay niya na ang lahat sa akin. Ano pa bang hihilingin ko? Siya ay biyaya ng Diyos at wala na akong gagawin pa kundi ang alagaan at mahalin siya hanggang dulo. Kaya tinapos ko na ang paghahanap at sigurado akong di ko kakayaning mawala siya sa buhay ko. Kahit alam kong sablay ako at marami ring beses ko siyang nasasaktan, sa huli gagawa ako ng paraan na mas naramdaman niya ang aming pagmamahalan.

   Kaya nga sa nagsasabi ng walang forever o habang buhay, malamang totoo nga para sa inyo yun o totoo para sa akin. Pero di kahulugan yun na di siya ang kasama ko hanggang dulo ng sinasabi nyo na habang buhay. Dahil alam ko sa huli, at sa lahat ng landas na tatahakin namin, ay magkasama kami hanggang dulo. Kasama ko siya, at kasama niya ako.

Galing dito ang picture

Saan na nga?

   

   Sana nung sinabi mo na ok na tayo, bukal sa kalooban mo para di ako umasa na magiging maganda ang kalagayan natin paggising ko.

   Sana di mo na muna ako pinakitaan ng onting tamis sa ating paguusap para di ako naghangad na ok na ang lahat at nahimasmasan ka na.

   Sana pag nagtatampo, naiinis o nagagalit ka sa akin, sabihin mo ang dahilan para alam ko kung san ako nagkamali. 

   Sana pag nagkakamali ako alamin mo ang rason kung ano at bakit, at sana makinig ka kahit papaano.

   Sana mapatawad mo ang pagkakamali ko at matanggap pa rin ako.

   Sana mas napapansin mo ang pagmamahal na pinapakita at binibigay ko sa iyo, keysa sa mga malulupit na sablay ko.

   Sana minamahal mo pa rin ako, kapara ng pagmamahal na natatanggap ko noon.

Sana lang mahal, "SANA".